Ze vroege meen lèst of ik meeloop mi de vier daogse van Nijmegen.
„Nei-je“, waar het antword: „Ik zei een platvuujtindiaon“, verwijzend naor een liedje van Boel Nölle, het liedjesduo van Ale. Vier daoge fijftig kielemeeter loope, zeg mar kui-jere in de meute, dè is de grootste straf die ge meen kènt geeve.
Loope, daor heb ik noo-jt van gehouwe, fietse waor meen passie en dà is het nog gedurig. Ik zei toen ik nog klèn waar er vrug achter gekomme dà ik platvuujt hà toen ik bij Van Haren met ons mokke in Eindhoven nei-je sk.oewn gingk koope. De kouwe ôpmèrking van de verkooper deen meen toen niks, daor kaam ik laotter toen ik ouwer wier wèll aachter. Durum zei ik platvuujtindiaon geworre. Sk.ôn bruin sk.oewn, maot innenvirtig en waor ik toentertijd, toen ik op de middelbaore sk.ool zat nog een teekening van gemaokt hèb. Ik kosz er mee voor den dag komme, zoo-sz dà gezeed wier. Ik waor wir „het heertje“ mee-j meen èllef jaorige ouwerdom.
De láánkste tòòcht die ik oi-jt geloope heb waor zeuvenèntwintig kielemeeter en ik waor die-jen dag hartstikke krèmmig dur dieje afstand, de wèrmte en de zwaore rugzak die ik an hà op meen wèg. Onderdil van het ultieme idee om ’t ouwe „Duits lijntje“ van Gennep (start bij de locomotief) om zoo in wèstelijke richting naor het station in Boxtel te loope, zooláánk deesz er nog láág. Teegeworrig is er veul verdweene dur afsnij-jinge, fietspaade of opgeruimd tracé.
Sanderdaogs hà ik zèllèlfs ’t lèste stuk van Mariahei-j naor Veghel mi de bus afgelid, het din te veul peeng en ik waor „leeg“, de brandstof waor op en de verzoering compleet. De lètste dag ging het wir goewd, het lèste stuk van Veghel naar Boxtel waor net of ik de stal rook, de finish wier moe-jteloos gehaold. Terug mi d’n trein en ôk het allerlèste stuk met de benenwaoge naor hois wier zonder moeite gehaold.
Reactie plaatsen
Reacties